Verhalen uit de praktijk

Een verhaal uit het boek 'Dit is onze stem tegen armoede'.
De oudere generatie begrijpt vaak niet waarom de jeugd het moeilijk heeft en altijd weer diezelfde opmerking: 'Hoe kan dat dan?' bevestigt dan ook weer hoe naïef ze vaak zijn.
Wij konden vroeger geen huis kopen voor een ton in guldens en inmiddels hebben onze huizen geen gigantische overwaarde. Ook is het zo dat je niet meer vijfentwintig jaar bij je eerste baas werkt en daar al een aardig salaris hebt opgebouwd.Deze tijd is niet geschikt om financieel te groeien. Je koopt een huis en bent blij dat je de hypotheek kunt betalen en je huisje, dat wordt maar niet meer waard.Behalve dan als het getaxeerd wordt voor een extra lening. Dan opeens wel!
Gelukkig kunnen wij ons nog goed redden in de ogen van onze kennissen en vrienden. We hebben een huisje en een auto en kunnen ons ook nog wel af en toe leuke dingen permitteren. Ook de kinderen komen niets te kort. De keerzijde is dat we verplicht zijn om allebei te werken en dat we met een goed inkomen nog steeds niet rondkomen. Elke maand weer hetzelfde verhaal. Alle rekeningen op een rijtje en dan kijken waar al een aanmaning van is en wat we nog een maandje uit kunnen stellen. Elk jaar weer gaat ons vakantiegeld naar de gemeente en de kerstbonus naar Essent. Om ons heen zie ik teveel ellende, een moeder met twee kids die vraagt of je ze twintig euro kan lenen voor brood en benzine.
In onze omgeving maken we mee dat vrienden elkaar in huis nemen omdat de financiële nood zo hoog is dat er geen geld is voor eten, laat staan de rest. Als je dan naar de gemeente gaat zoals de oudere generatie, dan wordt je afgescheept met als reden dat je toch onderdak hebt, (want de sociale dienst helpt altijd!) Vervolgens ben je verplicht om van andere mensen te profiteren en kun je niet gaan werken omdat je geen geld hebt voor benzine. Je auto al maanden over de apk-keuring heen is en de verzekering allang is stopgezet.
Het wordt tijd dat mensen terug op gang geholpen worden en vrijgesteld worden van al die onzinnige belastingen, zodat ze niet aangewezen zijn op de goedheid van vrienden en soms zelfs vreemden. Het kan toch niet zo zijn dat als ik iemand in huis neem uit medelijden en weken voor diegene kook en boodschappen doe, hem geld geef voor benzine en dat de sociale dienst dan denkt: 'Dat is mooi opgelost, kunnen wij weer een nieuwe flitspaal kopen'. De goedheid van mensen zal omslaan in irritatie en onbegrip. Vriendschappen gaan kapot en het probleem gaat van kwaad tot erger. Een modaal inkomen van de gemiddelde twintiger moet voldoende zijn om onderdak te hebben, boodschappen te doen en je kindje te verzorgen. De enige oplossing die ik kan bedenken is dat belastingen en de kosten voor verzekeringen en levensonderhoud omlaag moeten, anders redden we het niet en heb je straks nog alleen maar rijke mensen en mensen zonder vrienden en zonder onderdak.