Verhalen uit de praktijk

De Voedselbank in Landgraaf. Dezer dagen moest ik er zijn voor iets. En wéér, zoals iedere keer, ging ik er met het schaamrood op de kaken vandaan. Waarom rij ik in een auto? Waarom ga ik hierna even langs de winkel om wat lekkers voor op het brood te halen en een flesje wijn voor vanavond? Waarom kijk ik verlekkerd in de etalageruiten naar een paar mooie schoenen?
Waarom?

Die vraag zou iedereen, die niet afhankelijk is van de Voedselbank, zichzelf moeten stellen. Het zal je maar ge beuren dat je geen geld hebt voor de allereerste levensbehoefte: eten! We maken allemaal wel eens het grapje: "Er moet gewerkt worden, want er moet brood op de plank komen."  Maar wat als er geen werk is? En dus geen brood op de plank?.

Hoe zouden wij ons voelen als het brood op is, er geen pindakaas of chocoladepasta meer is en , als er niets warms te eten valt? Zeggen wij dan ook tegen onze kinderen: "Ga maar naar je vriendje, want daar hebben ze wel te eten." Zeggen wij dat echt?
Geen enkele ouder die zichzelf ook maar een beetje respecteert, zegt zoiets tegen zijn kinderen.

Waarom moet ik mij en met mij al die anderen die niet naar de Voedselbank hoeven om eten te krijgen, zich dan doodschamen?

Omdat we het in onze maatschappij zover hebben laten komen dat een Voedselbank noodzakelijk is geworden.
Omdat we er zelf veel te weinig aan doen. We gooien met zijn allen jaarlijks tonnen aan voedsel weg, omdat het te lang in de kast heeft gestaan, of omdat we teveel gekocht hebben. Een heel eenvoudige oplossing ligt voorhanden....

Er zijn meer mensen die het schaamrood op de kaken moeten krijgen bij het horen van het woord Voedselbank. De gemeentelijke, provinciale en landelijke overheden met hun armoedebeleid. Veel gepraat, veel mooie ideeën en voorstellen. Maar verder...

Het zou ook de lokale, provinciale en landelijke overheden sieren, wanneer ze een bijdrage aan de Voedselbank op hun vaste jaarlijkse uitgavenpost zouden  zetten of, als dat al gebeurd is, die bijdrage verhogen. Andere bijdragen worden immers ook jaarlijks aangepast..

Het zou ons tenslotte allemaal sieren als we zo heel af en toe eens iets aan de Voedselbank deden. Er iets zinnigs naar toe brengen of gewoon bij de maandelijkse rekeningenadministratie een keertje een extra bijdrage naar de Voedselbank overmaken.

"Wat gij de minsten der Mijnen hebt gedaan, hebt gij aan Mij gedaan." Geloof of geen geloof, medemenselijkheid en een klein beetje zorg voor een  ander kan iedereen opbrengen. Klein beetje maar....