Verhalen uit de praktijk

Jaren geleden ving de Stichting Vrouwen in de Bijstand te Venlo vanuit hun werk steeds meer signalen op dat minima zo graag eens naar een attractiepark - zoals de Efteling of Bobbejaanland - zouden willen gaan. Van hun vakantiegeld moesten meestal achterstallige rekeningen of schoolkosten worden betaald.

Stichting Vrouwen in de Bijstand Venlo is een zelforganisatie die ontstond in 1989. Vanaf 1996 hebben de ervaringsdeskundigen via gesubsidieerde banen continuïteit in hun organisatie gebracht. Daardoor ontstonden meer mogelijkheden om minima te ondersteunen en hun signalen op te pakken. Vanuit deze signalen ontstonden allerlei activiteiten en projecten, zoals inloopochtenden, telefonische spreekuren, cursussen en ontmoetingsbijeenkomsten.

Vanuit eigen ervaring
Vanuit eigen ervaringen kwam Regina in aanraking met wet- en regelgeving die te maken heeft met de problematiek van echtscheiding. Ze liep tegen een muur aan van zaken waar ze rekening mee moest houden.

“Met die ervaringen in mijn achterhoofd ben ik andere mensen die in vergelijkbare situaties terecht zijn gekomen, gaan helpen. Mijn affiniteit lag bij vrouwen in de bijstand om deze te helpen met de vaak enorme problemen die op hen afkomen. Ik ben daarnaast allerlei cursussen gaan volgen. Zelf heb ik het altijd bijzonder interessant gevonden om via fondswerving gelden voor allerlei doelen en projecten bij elkaar te krijgen. Wij hebben destijds geld weten te krijgen om onze eigen werkplek te kunnen inrichten en om tevens een aantal activiteiten te ontplooien. Daarna zijn we naar de gemeente Venlo gegaan die ons geleidelijk steeds meer en structureel ging ondersteunen.”

Hoe kom je op het idee om iets met betaalbare vakanties voor alleenstaande vrouwen met kinderen te gaan doen?
“Tijdens onze spreekuren kregen we natuurlijk nogal wat dingen te horen over zaken die niet goed geregeld waren met betrekking tot de uitkering en de gang van zaken met betrekking tot de sociale dienst. Daarnaast kregen we persoonlijk verhalen vna vrouwen te horen. Zo hoorden we vaak dat ook zij graag met hun kinderen daguitstapjes en vakanties zouden willen ondernemen. Het ontbrak hen echter totaal aan middelen om dit soort leuke dingen met hun kinderen te kunnen doen."

Lijst
Het bleek hier niet om incidentele vragen te gaan en ook landelijk (via de Arme kant van Nederland) kwamen hier hoe langer hoe meer signalen over binnen. Men heeft toen een lijst samengesteld over betaalbare vakanties en dit in een brochure vorm uit gegeven.

"We hebben de gemeente Venlo benaderd en er voor gezorgd dat minima deze gids gratis thuis bezorgd kregen. Helaas maakte men wel nog de fout om de gids pas in mei te versturen. Als je dan als minima nog een vakantie wilt plannen, vis je vaak achter het net. Mensen met geld hebben veel meer opties, dan mensen zonder geld. Als mensen soms al iets extra’s hebben of krijgen, gaat dat meteen op aan achterstallige schulden of allerlei spullen die de kinderen voor school nodig hebben. ‘Luxe’ zaken als vakanties e.d. schieten er dan snel bij in." 
 
Een ander initiatief was het ‘Dagje uit’-project. Hoe is dit tot stand gekomen?
“Vanaf 1998 zijn we landelijk begonnen met het aanschrijven van attractieparken om gratis kaarten te verzamelen. Die konden we dan verdelen onder de mensen.
Daarop hebben we het initiatief genomen om een sponsor te zoeken. Een sponsor die ons een bepaald bedrag betaalt, waardoor minima een eigen keus krijgen voor wat betreft het park waar ze naartoe willen gaan. Die sponsor hebben we gevonden via de Venlose Stichting Burgerlijke Godshuizen. Vandaar dat ook alleen Venlose Minima met en zonder kinderen aan dit project deel kunnen nemen."

"In 2001 hebben toen 87 volwassenen en kinderen  een dagje naar een attractiepark kunnen gaan. In de loop der jaren is dit aantal echter behoorlijk gegroeid en we kregen meer en meer aanvragen. Steeds hebben we de sponsor opnieuw aan kunnen spreken, maar ook die gaf aan, dat het geen open einde financiering was."

"Vorig jaar hadden we met het sponsorgeld bijvoorbeeld 656 entreekaartjes kunnen kopen. We willen benadrukken, dat bij de meeste grote parken een entreekaartje tussen € 25 en de € 30 per persoon kost. Bovendien moeten kinderen al vanaf hun 3de of 4de levensjaar de prijs van een volwassene betalen. Dat hakt er voor een mensen, levend op een minimaal inkomen, behoorlijk in. Ook moet men rekening houden met de reiskosten. Misschien kan men zich dan voorstellen dat dit voor minima bijna niet op te brengen is."

Wie komt er in aanmerking voor die kaartjes?
“In principe zijn we begonnen voor alleenstaande moeders. De verhalen vertellen zich natuurlijk snel rond en ook andere mensen vroegen of ze hiervoor niet in aanmerking kunnen komen. De laatste jaren gaat het daarom niet meer alleen om mensen met een uitkering (welke dan ook), maar ook chronisch zieken en gehandicapten, AOW-ers, én werkende armen die te maken hebben met de armoedeval."

"Het inkomen is dus voor ons een graadmeter. Men moet een aanvraagformulier inleveren met bewijsstukken van het inkomen  Het leuke van dit project is dat mensen zelf kunnen kiezen naar welk park ze graag willen gaan: ongeacht datum en tijdstip. Er zijn dus geen speciale data voor mensen met een minimuminkomen."

Werkt het niet stigmatiserend voor de mensen dat ze van dit soort regelingen gebruik moeten maken?
“Laat ik voorop stellen dat de mensen dankbaar gebruik maken van dit soort projecten van een belangenorganisatie zoals Stichting Vrouwen in de Bijstand, omdat een vakantie of een dagje uit er gewoon niet inzit. Mijn ervaring is dat mensen zich niet gemakkelijk in zijn algemeenheid over armoede laten aanspreken. De laagdrempeligheid van onze organisatie en dit project zorgt voor vele aanvragen. Bovendien hoeven mensen zich niet constant te verantwoorden en te verdedigen." 

"Ze komen voor een formulier om bijvoorbeeld entreekaartje voor de Efteling te regelen en vervolgens zit daar een waslijst van andere zaken aan vast, waar men hulp en ondersteuning bij zoekt. Daardoor is de kring weer rond: tenslotte hoorden we via onze andere projecten dat minima behoeften hadden aan vakanties of een dagje uit”.