Verhalen uit de praktijk

 Een moeilijk verhaal van een vrouw die zonder het te willen ineens in een heel moeilijk parket terecht kwam.
Ze was nog jong, had een kind van twee en was gelukkig getrouwd. Althans, zo leek het. Iedereen vond hen een leuk stel. Gelukkig samen, blij met hun kind, leuke ouders, leuke mensen.
De werkelijkheid viel tegen. Wat van buiten  zo leuk leek, was van binnen een puinhoop. Het ging allang niet meer goed tussen hen. Voor de buitenwereld waren ze nog steeds het leuke gelukkige stel. Maar thuis was er niets meer. Ze leefden al maanden als broer en zus, hadden flink ruzie en op het laatst zelfs dat niet meer. Er heerste alleen nog maar vrieskou in huis.
Dus besloot ze van hem af te gaan.

Met de nodige steun van familie en vrienden, die aanvankelijk stomverbaasd waren, maar vervolgens alle begrip voor haar standpunt hadden, vond ze betrekkelijk snel woonruimte voor zichzelf en haar kind.
Ze werd geholpen met meubels, gordijnen, servies en al die andere dingen die nodig zijn om een huis een beetje leefbaar in te richten. Er was zelfs een vriend die haar met plezier een paar honderd euro leende om de eerste grote uitgaven te kunnen doen.
Dus na een paar weken zat ze in haar nieuwe huisje. Als een prinses op de erwt. Helemaal gelukkig dat het allemaal zo snel en zo goed was gegaan. Het kind wende heel snel aan de nieuwe omgeving en de nieuwe omstandigheden, dus wat wilde ze nog meer.
En toen kwam de kink in de kabel. Haar baas kon haar niet meer uren geven dan de 24 die ze nu werkte. Ergens anders solliciteren was geen optie, want in deze tijd mag je blij zijn dat je een baan hebt, had iedereen haar gezegd. Een baantje er naast dan? Wie wil iemand voor twaalf uur in de week hebben. En bovendien wilde ze juist niet meer gaan werken, omdat ze meer tijd met haar kind wilde doorbrengen.
Haar kind had zich weliswaar redelijk aan de nieuwe omstandigheden aangepast, maar ideaal was het allemaal niet dus en ze had het gevoel dat haar kind wat meer aandacht kon gebruiken in deze verwarrende tijd.
Aanvullende bijstand aanvragen, luidde het volgende advies.
Het werd een moeizame weg,  met uiteindelijk aan het einde van de rit een barse juffrouw  achter  een bureau, die zei dat ze weliswaar bijstand kon krijgen, maar dat dat allemaal niet voor niets ging. Dat ze toch echt moest gaan werken voor haar geld. Solliciteren dus. "En als u na drie sollicitaties nog niets hebt aangenomen, zult u moeten accepteren wat wij u aanbieden, anders houdt de uitkering op," vertelde de vrouw op barse toon, alsof ze het allemaal zelf moest betalen..

Zo raakte deze jonge moeder in de klem. Van haar ex viel nauwelijks wat te verwachten, want die zat financieel zo krap dat er maandelijks niet meer dan honderd euro voor haar en haar kind af kon.

En zo bleek dus weer eens hoe een systeem, dat door politici die de harde praktijk van alledag helemaal niet blijken te kennen, vaak ook niet beseffen hoe moeilijk het kan zijn, volledig faalt. Hoe mensen als deze vrouw dankzij de overheid tussen de wielen komen. Ook al werd er in Den Haag hard geroepen dat niemand de dupe zou worden van de overheidsplannen.

Daar zat ze dan in haar gezellige flatje. Behoorlijk in de klem.

Aan haar de moeilijke keuze om fulltime te gaan werken en haar kind door anderen  te laten opvoeden of om een goede moeder zijn, maar in armoede te moeten leven.

Wie kan  er nou zo'n keuze maken.
Misschien zou het zinvol zijn als ministers of Kamerleden bij hun werkbezoek niet alleen maar gemeentehuizen en bedrijven bezoeken, maar ook eens komen praten in de hal van het UWV.