Verhalen uit de praktijk

 Hè heerlijk, zo vlak voor de kerst een echte tranentrekker. Jawel, een hele echte waar gebeurde, met een heel merkwaardig einde.

Het gebeurde een jaar of acht geleden. Op 23 december van dat jaar stond er een man bij mijn redactie op de stoep. Of ik niet een verhaal voor de krant kon schrijven over de ellende waar hij in verzeild was geraakt. Het was een keurige man zo te zien.

Zijn verhaal: hij had een behoorlijke baan gehad in Engeland, ontmoette er de dochter van zijn baas en kreeg na een tijdje een relatie met haar. Dat ging allemaal goed tot de vrouw in verwachting raakte.

De Engelse rapen waren niet een beetje gaar, maar kookten tot moes. De .directeur was woedend. De Nederlander vloog op staande voet de laan uit. Niet alleen bij het bedrijf, maar ook bij de familie. De dochter kon kiezen of delen: abortus en een keurig bij daddy en mammy blijven of ook vertrekken. Het meisje koos voor het laatste en ging haar geliefde achterna.

Hoe ze in Heerlen terecht kwamen was niet helemaal duidelijk, maar feit was wel dat ze op straat stonden, met het intussen geboren kind. Het complete kerstverhaal. De straatarme Jozef en Maria met het kindje, die nergens terecht konden. Voor een journalist 'gefundenes Fressen'.

Dit kon niet, vond de hele redactie. Niet alleen moest er een verhaal als een dijk in de krant komen, er moest vooral voor deze mensen gezorgd worden.

Ik nam die taak met veel genoegen op me. Zou weleens even laten zien dat wij in Limburg goed bezig zijn en arme mensen, ook nog met een baby, met kerstmis niet op straat laten staan.

Er werd direct contact opgenomen met de wethouder van volkshuisvesting, zoals dat toen nog heette. Die kreeg het drama te horen, waarbij heel nadrukkelijk op zijn christen-democratische achtergrond werd geduwd, met de duidelijke bedoeling dat hij dit niet zomaar over zijn kant kon laten gaan. Hij ging zijn best doen, beloofde hij.

Het ene telefoontje na het andere werd gepleegd. Er kwam een tweepersoonsbed ergens vandaan. Iemand zorgde voor beddengoed. Er kwam een wiegje en allerlei babyspulletjes, een bank, een tafel en stoelen, kortom, als de wethouder nu nog voor en huis kon zorgen, kon het arme gezinnetje nog diezelfde avond in een keurig gemeubileerd flatje trekken. Iemand had ook nog voor een kerstboom gezorgd, met de ballen en slingers er in. Er kwam zelfs iemand met een gebraden beest met allerlei lekkers er bij.

En de wethouder kwam met een flat.

Euforie alom. Dit was nog eens een echt kerstverhaal. Op de 24ste december stond het prominent in de krant met foto's van het stel onder de kerstboom in hun nieuwe optrek. De lezers smulden er van en mensen belden op waar ze terecht konden met kleding en andere spullen voor die arme mensen.

Misschien was het wat kitscherig, maar het gaf wel een echt kerstgevoel. Tevreden kon ik met de kerstdagen achterover gaan zitten en zonder een bezwaard gevoel mijn eigen gebraden beest aansnijden.

Tot daar...

Op de dag na kerstmis moest ik naar een persconferentie. Die werd in de bar van een chique Heerlens hotel gehouden.

Nog een beetje duf van al het eten en de drank van de afgelopen dagen werden de mededelingen genoteerd. Tot er plotseling een bekende stem klonk. Ik was onmiddellijk klaar wakker en keek verbijsterd om. Aan de bar van datzelfde hotel zat de arme Nederlander met een glas whisky in zijn hand. Zijn arme Engelse vriendin zat aan de wijn en de arme baby lag in een peperdure kinderwagen. "Op de kerst," proostten ze met elkaar.

Mijn eerste opwelling was om naar de man toe te lopen en hem op zijn nummer te zetten.

Ik heb het niet gedaan. Ik heb mijn pen en mijn papieren opgepakt en ben lachend vertrokken. Gierend van de lach.

Hoe stom kan een mens zijn.

We hebben er nog vaker over moeten lachen.

Pas kwam ik de wethouder van sociale zaken tegen. Een zware portefeuille, sociale zaken in Heerlen. Een portefeuille vol tranentrekkers. Maar dan wel echte, die niet in de bar van een hotel eindigen, maar in een nare kerst, zonder lekker eten, zonder cadeautjes en zonder goede mensen die van alles aanslepen om te helpen. Voor die mensen luidt de kerstboodschap: zoek het je maar uit en we hopen dat je nog een beetje door die dagen heen komt.

Best wel bitter als je dan ook nog een kaartje van iemand krijgt met "Vrolijk kerstfeest" er op.

Ook dit is een waar gebeurd verhaal.