Verhalen uit de praktijk

Een verhaal uit het boek 'Dit is onze stem tegen armoede'.
Gisteren ging ik bij mijn zus op bezoek. Ik nam bloemen mee, roze pioenrozen, twee bosjes van de plaatselijke supermarkt. Kosten bij elkaar zes euro. het zat eraan. Als ik bij haar kom, blijkt ze geen vaas te hebben. Ze krijgt nooit bloemen en kan er voor zichzelf geen kopen.
Mijn zus is net als ik alleenstaande moeder. Zij heeft drie thuiswonende oudere kinderen, bijna volwassen. Ik heb één dochter van elf jaar. Ik ging bij mijn zus op bezoek omdat ik de wanhoop nabij was. Ik ben op zoek naar werk waar ik niet van opgebrand raak, maar ik mis een diploma om een goedbetaalde baan te kunnen vinden. Bij haar is het al niet veel beter en zij heeft drie kinderen. Nog meer aan haar hoofd naast het zorgen voor het inkomen.Het is fijn om met haar te kletsen over de frustratie die ik oploop, want zij weet als geen ander wat ik bedoel, waar ik tegenaan loop.
Soms raak ik wel eens geïrriteerd als anderen het zo moeilijk vinden om zich in te leven in mijn of haar situatie. Er zijn mensen die me simpelweg zeggen gewoon een opleiding te moeten gaan volgen. Ik krijg ze maar moeilijk uitgelegd hoe onmogelijk dat is. Niet moeilijk, maar onmogelijk. Omdat we niet de best betaalde banen kunnen vinden, verdienen we niet zo veel per uur. Dus moeten we full-time werken om genoeg geld te hebben voor de vaste lasten. Daardoor blijft er geen geld over om een studie te bekostigen, geen tijd om te studeren en om nog maar te zwijgen over je energie, want naast de full-time baan is er ook nog het huishouden en vanzelfsprekend de zorg voor de kinderen.Alles draait om je hoofd boven water houden. Al jaren sta ik op standje: 'Overleven!'
Ik denk wel eens bij mezelf: 'Als mijn dochter straks niet meer afhankelijk van me is, dan kan ik misschien meer leuke dingen doen, maar dan zijn mijn beste jaren wel voorbij.'En ik maak mezelf wijs dat ik het fijn vind om eenvoudig te leven, dat het niet belangrijk is dat ik spullen in huis heb die ik van anderen gekregen heb, omdat zij betere spullen kochten.
De bank, het bureau, mijn bed, het zijn meubels die niet goed genoeg meer waren voor anderen. Ik probeer er niet aan te denken dat het afdankertjes van anderen zijn waar ik genoegen mee moet nemen. Maar als het toch door mijn hoofd schiet voel ik me zo...,weinig waard. Als mensen eens wisten hoe het is als je amper kunt voorzien in je primaire levensbehoeften.Armoede begint op het moment dat je niet meer kunt kiezen wat je met je geld zult doen. En het straalt naar alles uit.
Carry Verrijt
Bovenstaand verhaal is overgenomen uit het door de auteur Jan Razenberg gerealiseerde en door driehonderd Nederlanders geschreven boek DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE.U kunt dit boek, per post of via www.janrazenberg.nl, bestellen bij Uitgeverij Jan Razenberg, Zwarteweg 11, 3911AP te Rhenen. De opbrengsten van dit boek gaan naar de helaas broodnodige voedselbanken in Nederland.