Verhalen uit de praktijk

Ze dacht het helemaal voor elkaar te hebben. Een einde aan haar draconische huwelijk. Een nieuw begin samen met haar zoontje van vier. Een baan op de tijden dat haar mannetje naar school was. En een flatje vlakbij het stadspark.

Vrijheid, eindelijk gewoon, normaal leven. Niet meer die afschuwelijke druk van dat huwelijk dat ronduit een ramp geweest was. Hij die zich nergens iets van aan trok, een vriendin er op na hield en daar ook nog geen moeite mee had. Zij die de boel alleen maar bij elkaar wilde houden ter wille van haar kind.

Iedereen had haar gezegd dat ze stapelgek was en bij die kerel weg moest gaan. Dat was niet alleen veel beter voor haar, maar vooral voor het jochie, want die kreeg het allemaal heus wel mee en leed daar best wel onder. Dat laatste was voor haar doorslaggevend.

Het was moeilijk geweest om te vertrekken, maar het was haar gelukt. Ze had een baantje dat ze ook nog leuk vond. Haar ouders vingen de kleine man op als ze moest werken. En het leuke flatje had ze ook gevonden. Knus, op een gezellige plek, niet te ver van haar werk en van de school en niet te duur. Haar ouders en vrienden hadden haar geholpen met de inrichting en met de verhuizing.

Op dit moment was de hele scheidingsprocedure volop aan de gang, al wilde haar 'aanstaande' ex niet meewerken. Hij deed verschrikkelijk moeilijk, dreigde, wilde niet betalen en hing dagelijks aan de lijn of smste haar tot vervelens toe.

Langzaam maar zeker krabbelde de jonge vrouw weer op. Ze begon rust te vinden in haar nieuwe situatie. Het was wel steeds weer moeilijk om haar kind om de ander week een dag naar haar ex te moeten brengen. Dat ging nooit normaal, maar altijd met dreigementen en scheldpartijen. Dat slikte ze dan maar.

Ze hield zich dan steeds maar weer voor ogen dat ze op zo'n dag tijd voor zichzelf had. Voor haar ouders of om met een vriendin iets leuks te gaan doen. Al was ze dolblij wanneer ze 's avonds de auto van haar ex voor de deur zag stoppen om haar kind terug te brengen.

Het ging eigenlijk steeds beter met haar. De scheiding kwam er binnenkort door, haar flatje werd steeds gezelliger met alle rommeltjes die ze voor en na kocht of had gekregen. Nu eens niet zijn strakke, saaie rotsmaak, maar helemaal zoals zij het altijd had gewild.

Maar het noodlot sloeg ook bij haar toe. Het ging niet zo best met haar werkgever. Een aardige man, maar toen het moeilijk ging met het geld, moest zij er als eerste aan geloven, omdat ze het laatste was gekomen en omdat ze nog geen vast contract had.

En toen 'waren de rapen gaar', zoals een merkwaardige uitdrukking dat zegt. Zo gaar als boter. Want van de een op de andere dag was de roze wereld waarin ze tot dat moment had geleefd, helemaal donkergrijs geworden. Werkeloos!

Ze rende alle instanties af, schreef tientallen sollicitatiebrieven, kreeg op de helft niet eens antwoord en op de andere helft een afwijzing vanwege haar leeftijd.

Ze had wel meteen een uitkering aangevraagd. Maar als ze bedacht dat dat maar 75 procent van haar laatste loontje was, lag ze meteen de halve nacht wakker. En zo heel lang kreeg ze die uitkering ook niet. Ze wist dat ze na een paar maanden terug zakte naar de bijstand. En dan maar solliciteren en aanpakken wat er kwam, anders kreeg ze helemaal niets..

Maar de 'rapen waren nog niet gaar genoeg', want nog geen maand nadat ze haar baan verloor viel de vrouw van de trap in de hal van haar flatje. Druk doende met het sjouwen van haar boodschappen en het piekeren over hoe ze deze maand rond moest komen stapte ze mis en viel ze met tassen en al van de trap en brak haar pols.

Haar pols leek goed te helen, maar een paar weken uit het gips bleef haar pols erg stijf en pijnlijk. De huisarts adviseerde haar dringend om naar een fysiotherapeut te gaan omdat zij anders haar pols nooit meer helemaal goed zou kunnen gebruiken. En dat deed ze.

De rekeningen stuurde ze keurig door naar haar zorgverzekeraar, zoals het hoort.

Ze kreeg ze een paar weken later terug met de mededeling dat de verzekering deze kosten niet meer vergoedde. 'Zie de berichten over de nieuwe vergoedingen op onze site', stond erbij. De bezuinigingen van de regering sloegen ineens ook in haar kleine, bescheiden wereldje toe. Keihard.

En ineens was haar droom uit. Afgelopen.

Een alleenstaande arme vrouw met een kind in de bijstand. Een vrouw met schulden, die niet eens geld had om de fysiotherapie van haar kind te betalen. Zo'n vrouw, waaraan ze weleens had gedacht in sombere buien, om die gedachten dan snel uit haar hoofd te bannen. Nu was ze het zelf.