Verhalen uit de praktijk

De decemberfeesten zijn weer in aantocht. Voor bijna iedereen een feestmaand met stralende kindergezichtjes en stralende lampjes. Met suikergoed en Marsepein en kerstrollades en vooral met cadeaus.
Voor sommige mensen is de decembermaand een hel.

Zo ook voor een vrouw ergens in een Limburgse stad. Ze is gescheiden, heeft twee jonge kinderen en moet het zien te redden met een bijstandsuitkering. Haar man heeft een nieuwe vriendin en weigert ook maar een cent aan zijn ex en zijn kinderen uit te geven.
Ze is niet de enige in zo'n ellendige situatie. Er zijn veel vrouwen die in hetzelfde pakket zitten. Ze zijn afhankelijk van de voedselbank voor eten en kleding. Uitzicht dat het allemaal beter wordt, is er niet.
Het trieste verhaal van een vrouw die om begrijpelijke redenen anoniem wil blijven. Het kost haar moeite om haar verhaal te vertellen. Haar trots speelt haar parten. En het verdriet dat ze haar kinderen zoveel moet onthouden.

Ze vertelt over vorig jaar:De bel ging. Het was begin december. De kinderen sprongen op. "Daar is Sinterklaas," riepen ze om het hardst.  "Misschien gooit hij wel wat in onze schoen." "Misschien krijg ik wel een trein," fluisterde de oudste van het tweetal zenuwachtig. "En ik een garage!" riep de jongste opgetogen.
"Ze renden voor me uit naar de voordeur. Zenuwachtig hielden ze elkaars handje vast. Daar heb je hem. Sinterklaas komt echt bij ons! Je zag het ze denken. Ik wist dat die niet bij ons zou komen. Wie het wel was wist ik niet. Maar veel goeds verwachtte ik niet."

Het was niet Sinterklaas maar de deurwaarder, die namens de stroomleverancier kwam melden dat mevrouw binnen twee dagen haar achterstand van ruim € 200 moest betalen, anders zouden er gerechtelijke stappen tegen haar ondernomen worden.
"Dit was niet precies het soort cadeautje dat ik had verwachtzegt ze. Maar ik dacht bij mezelf: ik zoek wel weer de een of andere oplossing. Voor mij was het veel belangrijker om nu eerst mijn kinderen te troosten."
 Diep teleurgesteld liepen de twee jongetjes terug naar de kamer en speelden bedrukt wat met hun autootjes, die ze van een buurjongen gekregen hadden.

"Waar haal ik in Godsnaam 200 euro vandaan, piekerde ik, toen ik ze getroost had en gezegd had dat Sinterklaas heus ook nog wel bij ons zou komen. Hoe ik dat zou regelen wist ik absoluut niet.
"En dan ga je verder denken. Over drie weken is het kerstmis. Met een beetje geluk krijgen we wat extra's van de voedselbank. Misschien dat ik nog ergens een weekje wat kan bijverdienen, dan kan ik voor de jongens een heel klein kerstboompje kopen. Maar ik  ben toch wel bang dat dat niks wordt.

En dan oud en nieuw. Verschrikkelijk eigenlijk, al die feestdagen achter elkaar. Ik vind het helemaal geen feestmaand. Het is een rotmaand als je helemaal niets hebt. Nou ja, met oud en nieuw kunnen we buiten naar het vuurwerk kijken En om 12 uur proosten met een glaasje limonade.

Proosten? Waarop? Op het nieuwe jaar? Laat maar zitten. Zo leuk wordt dat nieuwe jaar niet. Blij als het weer gewoon januari is."