Verhalen uit de praktijk

We vinden  met zijn allen dat we het in Nederland niet slecht hebben. Een welvaartsstaat, waar geen honger en geen echte armoede is. Een land waar mensen niet overvallen worden door een overheid die met keiharde hand regeert. Een land van tolerantie en hulpvaardigheid.
Dat dat niet altijd zo is, ervoer een echtpaar ergens uit deze regio onlangs.

Ze hadden door omstandigheden een achterstand opgelopen bij de betaling van de gemeentelijke belasting.
Op een dag stonden er twee ambtenaren van de gemeentelijke belastingdienst bij hen op de stoep. Of ze binnen konden komen. "Natuurlijk," zei de vrouw en maakte de deur wijd open voor de twee ambtenaren, die haar verder geen blik waardig gunden, maar meteen om zich heen begon te kijken.

Een beetje nerveus geworden door dit rare gedrag vroeg de vrouw wat ze voor hen kon doen. "Is uw man  thuis?" bromde de meest norse van het tweetal. "Ik zal hem even roepen.""

Even later stapte de andere helft van het echtpaar de kamer binnen en wilde zich voorstellen aan hun gasten. De 'baas' van het tweetal reageerde niet op de uitgestoken hand, maar hield hem zonder een woord te zeggen een vel papier voor met daarop in grote letters het woord 'dwangbevel'.

"Dat wordt dus nu meteen betalen. Anders moet ik hier het  een en ander gaan meenemen," zei hij nors, terwijl hij met zijn hoofd knikte naar de spulletjes die het echtpaar in de loop van hun  huwelijks verzameld hadden.

"Ja maar," zei de man stotterend, "Ik heb nu geen achthonderd euro. Ik krijg pas aan het eind van de maand mijn loon. Dat duurt nog anderhalve week. Kan ik niet tot dan wachten?"
De ambtenaar schudde nors van niet. "Nu betalen of anders nemen we de spullen mee."

De vrouw stond te trillen in haar eigen huis en dreigde in tranen uit te barsten, toen de andere ambtenaar met een taxerend oog naar de grote kast in de kamer wees en zei: "Die is wel een paar honderd euro waard. Zijn we al een flink stuk op weg. De ander wees op een stoel. "Alsjeblieft niet," snikte ze. "Die is nog van mijn  vader geweest," zei de vrouw wanhopig. "Laat die alstublieft staan."

Haar echtgenoot was totaal onthutst door wat hen overkwam.. Zo'n overval. Bij hem brandden de tranen al net zo hard achter zijn ogen als bij zijn vrouw, maar hij moest zich sterk houden.

"Meneer, is het nou echt niet mogelijk om tot de een of andere redelijke regeling te komen," vroeg hij de leidinghebbende ambtenaar. "Ik heb het net al tegen u gezegd: betalen of meenemen. Da's de enige regeling die er is. U hebt al een aanmaning gehad. U had kunnen weten dat we zouden  komen. Eigen schuld. U hebt kansen genoeg gehad om te betalen. Dan had u dit kunnen voorkomen."

Voorzichtig probeerde de man hem duidelijk te maken dat hij op eerdere aanmaningen niet had gereageerd, omdat hij op dat moment geen geld had.
"Kan ik nu niet afspreken dat ik het bedrag betaal zodra mijn geld er is?" probeerde hij nog eens voorzichtig. De ambtenaar bleef onverzettelijk. "Ik heb u al gezegd: nu betalen of spullen meenemen. Hebt u kinderen? Die kunnen u misschien wat lenen. Of buren of zo."

Uiteindelijk besloot nummer twee dat het misschien het beste was om de auto van het echtpaar in beslag te nemen tot de rekening betaald was.

Totaal ondersteboven overhandigde de man de autosleutels en de papieren. "Moet dit nu echt? " vroeg hij wanhopig. "Mijn vrouw kan niet ver lopen. We hebben de auto echt nodig."
"Dat had u dan eerder moeten bedenken," luidde de kille reactie, terwijl de ander de papieren rond de inbeslagname invulde.

Even later waren ze weg. De auto zou in de loop van de middag opgehaald worden. Verbijsterd bleef het tweetal achter.  "Is dit Nederland?" vroeg de man zich totaal verslagen af. "

Een paar uur later werd de auto weggehaald. Een paar buren keken toe hoe die werd opgeladen. Een van hen kwam snel aanbellen om hen te vragen of ze wisten dat ze er met hun auto vandoor gingen. "Ja," zei de vrouw zachtjes. "Dat wisten we vanmorgen nog niet. Maar nu wel."