Verhalen uit de praktijk

Een verhaal uit het boek 'Dit is onze stem tegen armoede'.

"Het is vrijdag als ik met mijn zoon boodschappen doe bij de Lidle. Móói mamma! Ik kijk op en zie een klein jochie naar een paar schoenen kijken. Een kind nog en tevreden met Lidle schoenen."

Mijn zoon, die naast me loopt, hoort de moeder zeggen: 'Ja kind, mooi he!' - 'Mag ik ze?' Ze buigt haar hoofd naar beneden en mijn zoon hoort haar zeggen: 'Volgende maand lieverd, dan komt de kinderbijslag.' - 'Maar ik heb gaten in mijn schoenen mam!' Het jochie tilt zijn voetjes op. Mijn zoon krijgt de kriebels.

Hij kijkt me even aan en loopt dan naar de armoedige vrouw toe. 'Excuus mevrouw, ik heb uw gesprek gehoord.' De vrouw kleurt. 'Dat had niet gemogen,' was haar antwoord. 'Ik vind dat uw zoon schoenen moet hebben,'zei hij. 'Er zitten knollen in de schoenen die hij aan heeft. Zoek maar wat moois,' zegt mijn zoon. Blij stapt het jochie in de mooie stappers. 'Mooi he, meneer en ze zitten zo lekker!'- 'Sorry hoor, maar dit kan niet!'zegt de moeder.

'Wat is elf euro op een longonsteking?' vraag ik aan de moeder. Ja mensen, leuke stappers voor maar elf euro. En dat is vaak nog te duur voor een gezinnetje dat onder de armoedegrens zit. Mag dit? Nee dit mag en dit kan niet! Daar moeten we wat aan doen! Armoede! Heel langzaam besef ik dat er ook iets aan de hand is bij de buren. Als ik een keer gelijk met haar ind  winkel sta, weet ik wat het is. Dikke armoe. Weekendboodschappen! Mijn kar is gewoon vol. We zijn maar met zijn tweeën, Jawel, mijn zoon en ik.

Ik schreef net over de kinderschoentjes van de Lidle. Maar nu ontdek ik de armoede van mijn buurvrouw. Ja, vlak naast me! Wat erg dat ik dit niet eerder heb gezien. Ik, die het zo goed heb met mijn aow en een leuk pensioentje. Ik heb toen ik thuiskwam gelijk mijn tasen leeggehaald en ben weer teruggereden. Ik heb limonadesiroop, brood en beleg en vlees gekocht. En melk voor de kids en aardappelen. Ja, ze krijgen wel eten van de voedselbank, maar met twee kinderen is dat zo op. Ik heb een flinke pan soep gemaakt en gezegd: 'Ik eet dit nooit alleen op met mijn zoon. Dus je moet me helpen.' De vader, die net als ik aan een rotziekte lijdt en de vrouw die mager is doordat ze zelf bijna niet om daardoor de kiinderen eten te kunnen geven. Ik heb gezegd dat ik geen dank je wel wilde horen. Ik kan het doen. Klaar over!

Maar dit had nooit mogen gebeuren. Mijn zoon staat op dit moment in de keueken macaroni te maken. Ik lust het graag en de kleintjes van de buren zijn er dol op. Zo heb ik zelf het gevoel dat ik iets gedaan heb.

Volgende week stap ik even naar een winkel waar ze mooie tweedehands klere kan kopen. Mensen kijk eens om je heen! Al is het maar een brood. Sla als buren de handen in elkaar als je iets merkt. Een pakje boter of suiker per man. Dat moet toch lukken?

Joke Salzmann-Smit.

Bovenstaand verhaal is overgenomen uit het door de auteur Jan Razenberg gerealiseerde en door driehonderd Nederlanders geschreven boek DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE.
U kunt dit boek, per post of via www.janrazenberg.nl, bestellen bij Uitgeverij Jan Razenberg, Zwarteweg 11, 3911AP te Rhenen. De opbrengsten van dit boek gaan naar de helaas broodnodige voedselbanken in Nederland.