Verhalen uit de praktijk

Ze moest dringend een operatie ondergaan, want zo ging het niet meer. De pijn werd iedere dag heviger, waardoor ze nauwelijks meer kon lopen.
Maar het was allemaal niet zo eenvoudig. Een vrouw in de bijstand met drie jonge kinderen, de oudste zeven, de tweede vijf en de derde nog geen drie. "

Haar behandelend arts had ze gevraagd of de operatie niet kon worden uitgesteld en of hij misschien een flinke pijnstiller had, zodat ze nog en tijdje vooruit kon zonder die operatie.
Haar arts had haar aangekeken en begreep het. "Ik begrijp helemaal wat uw problemen zijn, mevrouw," zei hij. Aardige man. Iemand die eindelijk eens begreep hoe ze in de klem raakte. "Maar," zei de arts, " Ik zou u graag willen helpen, maar van uitstel van de operatie kan echt geen sprake zijn. Als we dat zouden doen, wordt de schade onherstelbaar, wat betekent dat u de rest van uw leven met veel pijn  rondloopt en dat de kans groot is, dat u over een paar jaar in een rolstoel terecht komt. Tja, en wat die medicatie betreft, er zijn natuurlijk wel hele sterke pijnstillers, maar die zijn zo sterk, dat je er helemaal suf van wordt. Ik kan me niet voorstellen dat u dat wilt."  Ontmoedigd verliet ze het ziekenhuis.

Hoe ging ze dit in godsnaam aanpakken. Onderweg in de bus had ze de grootste moeite om het allemaal te bevatten. Ze werd er niet vrolijker van. Bij de scheiding was besloten dat hij alimentatie voor haar en voor de kinderen moest betalen, maar ze had tot nu toe geen cent van hem gehad. Hij had het zelf zo vreselijk moeilijk, had hij haar laten weten. Zodra hij het wat ruimer had, zou hij haar meteen gaan betalen. Dat was het laatste wat ze van hem gehoord had.

Sindsdien was ze financieel met de snelheid van een vallend rotsblok afgezakt. Van een uitkering naar de bijstand. Heel lang kon dat ook niet duren, maar zolang  haar jongste nog thuis was, mocht ze in de bijstand blijven. Daarna moest ze gaan solliciteren. Zo niet dan was het afgelopen met de bijstand en kreeg ze helemaal niks meer.

De buurvrouw vragen of die vier dagen voor haar kinderen kon zorgen? Ze schoof dat idee meteen van zich af, want die had zelf drie kinderen en kon het werk al nauwelijks aan. Het enige dat overbleef, was haar zus vragen. Erg enthousiast was ze niet over dat idee, want de manier van opvoeden die hanteerde waren erg verschillend met de hare. Die zat de hele dag op de bank met een sigaretje naar de televisie te kijken en haalde bijna elke avond bij de frietkraam iets te eten.

Ze deed het uiteindelijk toch. Maar bepaald niet van harte. De vier dagen in het ziekenhuis waren een hel geweest. Niet vanwege de pijn, maar omdat ze zich vreselijk zorgen maakte over haar kinderen . Ze wilde al na twee dagen naar huis, maar de dokter had dat niet goed gevonden. De vierde dag mocht ze weg. Strompelend op haar krukken ging ze naar de bushalte om een uur later met een van pijn  vertrokken gezicht thuis aan te komen.

Nadat ze even gezeten had, wilde ze de handen eens flink uit de mouwen steken. Maar al na tien minuten werd ze duizelig en  moest gaan zitten Nou ja. Morgen kwam de gezinshulp. Dat had haar veel moeite gekost, maar uiteindelijk besloten ze dat haar aandeel in die kosten  door de overheid betaald zou worden.

De gezinshulp had zorgde voor het avondeten en wilde geld hebben voor de boodschappen. Toen de vrouw vroeg hoeveel ze nodig had, kreeg ze te horen dat ze met 25 euro wel zou uitkomen. "O nee, dat kan niet. Daar moet ik het  paar dagen van rond komen," zei ze vertwijfeld. De gezinshulp keek verbaasd en gaf aan dat ze daar nog niet de helft van het gezin voor zou kunnen voeden.

De arts had bepaald dat er fysiotherapie moest komen. De vrouw had dit voor zich uit geschoven, maar nu kon ze er niet meer onderuit. De gezinshulp had al een afspraak voor haar gemaakt.

De volgende morgen, voordat de gezinshulp er was, belde ze de fysiotherapeut weer af. De eerste dertien behandelingen moet ze immers zelf betalen. Dertig euro per uur. Dat was meer dan 300 euro samen. Dat kreeg ze nog in geen honderd jaar bij elkaar.

Meteen daarna had ze de gezinshulp gebeld met de mededeling dat haar hulp niet meer nodig was. "Mijn vader en moeder hebben de kinderen en mij uitgenodigd om drie weken in hun vakantiehuisje te komen wonen, tot ik weer opgeknapt ben," zei ze om haar niet te beledigen en bedankte haar nog eens uitgebreid voor de goede zorg. "Nou, dat moet u dan maar zelf weten," antwoordde de vrouw zuur. "Ik heb mijn best gedaan."

Die nacht toen de kleintjes allang sliepen, lag ze te piekeren. Steeds weer zocht ze naar een uitweg voor haar problemen, maar die vond ze niet.

Ooit was ze een klein meisje geweest dat zingend en springend aan de hand van haar vader liep en vertelde dat ze later balletdanseres wilde worden of misschien wel koningin.

Toen ze de volgende morgen wakker werd, was het kussen nog een beetje nat van haar tranen.