Verhalen uit de praktijk

Hij wandelde voorbij, met een glimlach om zijn lippen. "Sukkel," mompelde iemand die hem zag lopen. Hij had nette, gepoetste schoenen aan, vouw in zijn  broek en een das om. "Kakker", zeiden een paar anderen die daar wat rondhingen.

Het was hùn buurt. "Wat moet zo'n kakker hier. Moet je zien. Volgens mij heeft die geld zat. Met zulke schoenen. Zullen wel duur zijn. Voor dat geld had ik een paar coole sneakers gekocht in plaats van die ouwelullensloffen. Volgens mij heeft ie z'n auto ergens anders geparkeerd. Die durft natuurlijk niet met zijn vette bak de straat hier in te komen."

Hij bleef gewoon doorwandelen. De glimlach bevroren op zijn lippen. Hij voelde zich hopeloos ellendig. Wist dat dit hun buurt was. maar wat moest hij?
"Moet ik me dan maar net zoals die jongens kleden, oude spijkerbroek en een t-shirt aan met een paar afgetrapte gympen? Moet ik dan ook maar wat rond gaan hangen hier in de hoop dat iemand me aan spreekt? In Godsnaam niet. Zo ben ik nooit geweest en zo wil ik ook nooit worden, wat er ook gebeurt."

De vette bak om de hoek was er niet. De portemonnee vol 'flappen' ook niet. De werkelijkheid rondom die 'kakker' was beduidend anders dan zijn uiterlijk deed vermoeden.

Hij was zijn baan kwijtgeraakt door bezuinigingen. Daardoor werd het thuis allemaal steeds moeilijker. Uiteindelijk had zijn vrouw hem de deur uitgezet. Ze zei dat het zo moest, omdat ze niet meer verder met hem kon. Een man die altijd maar thuis was en steeds meer depri raakte, kon ze niet meer aan. Volgens hem had ze iemand anders ontmoet met wel een beurs vol 'flappen' en een 'vette bak'.

Met de uitkering die hij nu kreeg - na ontzettend veel moeite overigens - had hij net genoeg geld om een tweekamerappartementje voor zichzelf te huren, toen hij op straat kwam te staan.. En dan niet echt in de beste buurt van de stad. Veel kabaal en altijd etensluchtjes in het trappenhuis. 's Nachts regelmatig gescheld en geschreeuw van de buren dat door de dunnen muren bijna letterlijk was te volgen.

Het ergste van alles was dat zijn vrouw de kinderen niet naar hem toe wilde laten gaan. "Die horen niet in zo'n buurt," had ze laten weten, toen ze hoorde waar hij was gaan wonen. "En trouwens, wat moeten ze op zo'n flatje beginnen. Dat is toch veel te klein. En buiten spelen met andere kinderen uit dat buurtje wil ik niet. Daar leren ze alleen maar verkeerde dingen van."

Hij probeerde dagelijks opnieuw weer het hoofd boven water te houden. Zowel in praktisch opzicht als psychisch. Maar in werkelijkheid ging hij aan deze situatie onderdoor.  Als hij niet gauw een beetje baan kon krijgen, zouden  ze hem ergens plaatsen hadden ze hem gezegd. En dat moest hij dan accepteren anders was hij zijn uitkering kwijt.
Hij had best een behoorlijke opleiding gehad. Maar door de krappe arbeidsmarkt zat er eigenlijk niemand meer op hem te wachten. Zeker niet in de krimpregio waar hij woonde.

Niet alleen de angst voor een baan die hij in feite niet wilde, het gemis van zijn kinderen, de negatieve discriminatie in zijn buurt en de naargeestigheid van zijn flatje sloopte hem. Van de ene op de andere dag was zijn leven van een rustig, prettig bestaan veranderd in een hel. Een uitzichtloze hel. Want het zat er niet in dat hij snel uit deze put omhoog kon kruipen.

Hij liep door de straat. Met een glimlach om zijn lippen. Knikte vriendelijk naar een oudere buitenlandse vrouw die met haar boodschappen sjouwde,  stak een duim op tegen een jonge kerel die zijn auto stond op te poetsen. Hij probeerde het. Hij deed zijn best.