Verhalen uit de praktijk

Het gebeurde een uit Zaïre afkomstige vrouw die in Sittard woont, zo'n anderhalf jaar geleden. Uit pure armoede moest ze twee maggiblokjes stelen in een supermarkt.
De alleenstaande moeder en haar drie kinderen, wonen al jaren in Sittard.
De vrouw kreeg een uitkering, die stopgezet werd en de vrouw verplicht werd, te gaan werken. De vrouw wilde best wel werken, maar kon dat helemaal niet, omdat ze ziek was, maar vooral omdat ze nauwelijks Nederlands sprak. De mensen begrepen haar niet en omgekeerd was dat hetzelfde, waardoor niemand haar wilde hebben..
Twee maanden duurde de ellende. Na het stopzetten van haar uitkering had de vrouw geen rooie cent meer. Ze probeerde bij vriendinnen wat te lenen en schooierde links en rechts wat eten bij elkaar om haar drie kinderen te kunnen verzorgen. Dat lukte haar zo goed en zo kwaad als het ging.
Maar op een dag ging het helemaal fout. Ze had hier en daar wat restjes bij elkaar weten te vergaren om er soep van te maken voor haar kinderen. Maar voor haar gevoel ontbrak er iets aan dat de soep een beetje steviger zou maken. Maggiblokjes.
In haar totale wanhoop besloot ze naar de supermarkt in de buurt te gaan en daar twee doosjes maggiblokjes uit het rek weg te pakken.
Maar het ging mis. Ze werd gesnapt, moest mee naar het politiebureau en moest uiteindelijk voor de rechter verschijnen.
Daar deed ze via haar dochter, die wel goed Nederlands spreekt, haar intrieste verhaal. Volgens haar dochter gaat het intussen beter met de Sittardse. Ze heeft weer een uitkering en moet daar met een van haar kinderen nog van rond komen, wat volgens de dochter goed lukt.
De officier van justitie vond het een heel lastige zaak. Hij zag in dat de vrouw door de omstandigheden gedwongen was tot de winkeldiefstal, maar zat aan de andere kant met het feit dat het wel een vergrijp was, dat volgens de wet bestraft moet worden.
Daarom besloot hij een tussenweg te bedenken om haar enerzijds toch een straf te kunnen laten opleggen en anderzijds er voor te zorgen dat ze daardoor niet opnieuw in financiële problemen zou raken.
Hij vroeg de vrouw te veroordelen tot een boete van tweehonderd euro, maar dan helemaal voorwaardelijk, wat betekende dat ze de boete niet hoefde te betalen als ze twee jaar lang geen enkel strafbaar feit zou plegen.

In tegenstelling tot de gemeenteambtenaar van de Sociale Dienst had deze  functionaris wel begrepen dat mensen door omstandigheden soms heel erg in de ellende kunnen raken. En dat er soms een verkeerde oplossing van een probleem wordt gekozen.